ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ..!!! ..... Η ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΟΥ

ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΚ - ΤΕΡΝΑ..!!!!!!1

 

ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΚ- ΤΕΡΝΑ…..!!!!!!

Το  να  ΠΟΥΛΑ  όλο το ΝΕΡΟ  της χώρας μας  η Κυβέρνηση ( με συνοπτικές διαδικασίες ),  πολύτιμο φυσικό αγαθό,  που είναι κατοχυρωμένο  στο Ελληνικό Σύνταγμα για όφελος των πολιτών της και μόνον,   ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ – ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ , ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ, ΑΝΗΘΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ , αλλά και μέσον εξόντωσης των πολιτών της, αδιανόητο ακόμη και στην σημερινή εποχή !!       Στερεί το ουσιώδες αγαθό επιβίωσης  των ανθρώπων, ζώων και Γης  το  < ΝΕΡΟ της Φύσης >  και το μετατρέπει σε εργαλείο Πλουτισμού  και εξουσίας μιας  Πολιτικοοικονομικής ΕΛΙΤ,  η οποία έχει επιρροή -  ελέγχει το Πολιτικό Σύστημα της Χώρας μας...!!!

Πως ΕΙΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να λειτουργήσει ο καίριος τομέας  παραγωγής τροφίμων στον Γεωργοκτηνοτροφικό κλάδο , στην μεταποίηση - Βιομηχανία , στην Πυροπροστασία κ.λπ. ,  που ήδη  με  την προώθηση  και από τους κυβερνώντας των DATA CENTERS  και  την χρήση από αυτά για την λειτουργία  τους εκατομμυρίων τόνων υδάτινων πόρων  περιοχών της χώρας μας, που τοιουτοτρόπως τα στερούν  από την Γεωργία – κτηνοτροφία καθώς και μείωση και της καλλιεργήσιμης Γης  σε βάρος αγροτικών καλλιεργειών μεγάλων εκτάσεων  περιοχών μας!!!

Αλλοίμονο εάν αφήσουμε ή αδιαφορήσουμε και περάσει αυτή η εγκληματική κατάσταση, θα πούμε ακόμη και το Νερό – Νεράκι, το ουσιώδες πρωτεύον αγαθό για την επιβίωση του ανθρώπου . !!!! 

 Όλοι  γνωρίζουμε πως  <  σημαντικοί Νόμοι > περνάνε  - ψηφίζονται στην Βουλή μας μετά τα μεσάνυχτα με ελάχιστους βουλευτές από τα κόμματα ….!!!!!

Αυτήν την απεχθή – κατακριτέα επιβολή της εξουσίας  του ΝΕΡΟΥ  οι < Επικυρίαρχοι >  ήδη το έχουν εφαρμόσει σε Χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας και οι άνθρωποι φτωχοί – άποροι πολίτες και Αγρότες υποφέρουν και δυστυχούν στερούμενοι ακόμη και του δικαιώματος συλλογής βρόχινου νερού...!!!!!!!!!!!

Διερωτώμαι ,  συνεχίζουν την  < ευγονική >  στους Έλληνες ακόμη και με αυτόν τον  < καίριο - απάνθρωπο τρόπο >, στερώντας το πολύτιμο αγαθό του ΝΕΡΟΥ  στους πολίτες, στο ζωικό κεφάλαιο  και την Γη ( λόγω και της πώλησης του σε εμάς με υψηλό κόστος στην χρήση του, αφού  είναι μονοπώλιο - ιδιωτική επιχείρηση  ) για να ωφεληθούν  κάποια ισχυρά μπλοκ- συμφέροντα  με χρήμα κι εξουσία…??     Δεν τους αρκούσε που τόσα πολλά χρόνια,  μας μείωσαν την Ζωή μας με τα ΜΝΗΜΟΝΙΑ,  ΜΕ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΡΟΧΗ,  ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΜΙΣΘΟΥΣ - ΥΓΕΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΑΣΦΑΛΕΙΑ –  ΛΑΘΡΟ-ΕΠΟΙΚΙΣΗ κλπ.

Έλληνες  γρηγορείτε, διαμαρτυρηθείτε έντονα,  οι εκλογές πλησιάζουν,  παίζεται η ύπαρξη μας, πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί χωρίς  διαχωρισμούς και ιδιωτικά – πολιτικά συμφέροντα. Ο καιρός του  << άλλος ας βγάλει το φίδι από την τρύπα >> πέρασε  και πρέπει να σώσουμε την χώρα μας και εμάς τους ΕΛΛΗΝΕΣ …….!!!!!!!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.........!!!!!!!

 

ΚΙ ΟΜΩΣ ΗΜΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ....!!!!!!!

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΖΩΗΣ – ΣΚΟΠΟΣ ΨΥΧΗΣ - ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ !!!!

 ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ......!!!!!!!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΖΩΗΣ – ΣΚΟΠΟΣ ΨΥΧΗΣ - ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ !!!!

Υπάρχει λόγος , σκοπός , προγραμματισμός για τον δρόμο του καθενός μέσα στην ζωή του!!

Ναι υπάρχει εκείνη η Θεϊκή γραμμή – κατεύθυνση που ακολουθούμε στην ζωή μας , για να φθάσουμε στην επίτευξη του έργου για τον οποίο ήρθαμε εδώ στην Γή και πρέπει να το ολοκληρώσουμε !!

Κάθε θεωρούμενη αναποδιά, είναι ουσιαστικά μια αποτροπή την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να διακοπεί μια συνέχιση που δεν ήταν στο σχέδιο στο δικό μας πρόγραμμα ζωής!! Ναι έπρεπε να γίνει αλλαγή κατεύθυνσης εκείνη την ώρα, διότι ο κύριος στόχος ήταν για κάπου αλλού. Ήταν λάθος ο αρχικά επιλεγμένος δρόμος που ακολουθούσαμε και δεν θα μας έφερνε στο ζητούμενο, εκείνο που ήταν το προσυμφωνημένο Θεϊκό σχέδιο για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Όταν κατευθυνθούμε λανθασμένα κι επιμένουμε σε αυτόν τον δρόμο, θα έρχονται ανοδικά διαβαθμισμένες σε ένταση δυσκολίες κι εμπόδια, ώστε κάποια στιγμή αγανακτισμένοι θα αναγκαστούμε ν΄αλάξουμε κατεύθυνση και σχέδια!! Όσο νωρίτερα το αντιληφτούμε κι αλλάξουμε πορεία, τόσο περισσότερα προβλήματα γλυτώνουμε! Η επιμονή μόνον πόνο, πίκρες κι απογοήτευση δίνει!!

Ναι το δικό του << σχέδιο >> ο καθένας πρέπει να το ακολουθεί για να ολοκληρωθεί ο προορισμός της ύπαρξής του!! Όσο και να μας πονά σαν ανθρώπινα όντα που είμαστε η μη επίτευξη – ικανοποίηση σε αυτό που στα μάτια μας φαινόταν το ιδανικότερο, το καλύτερο για εμάς, ο σκοπός μας είναι άλλος και έχουμε υποχρέωση ως οντότητες να τηρούμε τα < Συμβόλαια Ζωής >, που έτσι ή αλλιώς εμείς επιλέξαμε ως Ψυχές κι αναλάβαμε ένα προκαθορισμένο – συγκεκριμένο έργο να φέρουμε εις πέρας ως ενσαρκωμένοι πλέον άνθρωποι, άσχετα που δεν το ενθυμούμαστε!!

Κάποιοι στόχοι, κάποιοι δρόμοι, μας είναι προκλητικά ελκυστικοί, όμως πρέπει να κατευθυνθούμε γι΄αλλού κι αυτό μας ενοχλεί, συνθλίβει τα συναισθήσματά μας, δίνει πόνο, ανικανοποίητη αίσθηση !! Νομίζουμε ότι η Ευτυχία, η Χαρά υπάρχει εκεί που βλέπουν τα μάτια μας, οι αισθήσεις μας κι όχι εκεί που έχει επιλέξει ήδη η Ψυχή μας!! Αυτή η κόντρα μας στο παρόν γήινο μας επίπεδό είναι δύσκολη, πολλές φορές μη αποδεκτή, απεχθής, συντριπτική στις αισθήσεις και την καρδιά μας ! Κτυπιόμαστε, δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο διαφορετικό από αυτό που επιθυμούμε εκείνη την στιγμή, διότι πιστεύουμε πως πρέπει να ακολουθήσουμε την δική μας συγκεκριμένη επιλογή – στόχο – πόθο! Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα όμως, αποστασιοποιημένοι αντιλαμβανόμαστε ασυναίσθητα ότι εν τέλει έτσι έπρεπε να γίνει, να συμβεί, επειδή το σχέδιο Ζωής μας απαιτούσε άλλη κατεύθυνση κι αυτό το συμπέρασμα μας φέρνει ένα είδους παρηγοριάς και ίσως αποδοχής !!!

Ναι δεν βιώνουμε εκείνο που θα θέλαμε, δεν απολαμβάνουμε ανθρώπους, αισθηματικές καταστάσεις, επιτυχίες, επιβραβεύσεις, υλικές απολαβές που νομίζουμε ότι μας αξίζουν κι αυτό μας προκαλεί οδύνη, δάκρυα, απογοήτευση, ανικανοποίητα συναισθήματα ή κι αίσθηση αποτυχίας !! Όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται και δείχνει εκείνη την στιγμή!!

Το μεγάλο σχέδιο για εμάς είναι κάποιος άλλος δρόμος, άλλος στόχος, μακριά από ανθρώπινη ευχαρίστηση, απόλαυση κι ικανοποίηση, όσο κι αν το επιθυμούμε διακαώς !.. Είναι εκείνα τα < ΠΡΕΠΕΙ> που δεν αλλάζουν όσο κι αν επιχειρήσουμε να τα ανατρέψουμε, να μην τα υπολογίσουμε κι αν επιμείνουμε στην αρχική μας πρόθεση – επιθυμία – επιδίωξη θα έχουμε πολύ άσχημα αποτελέσματα , θα στραπατσαρισθουμε και θα το πληρώσουμε ακριβά με σωματική και ψυχική ταλαιπωρία, αλλά και απώλεια σημαντικού χρόνου ζωής!!

Συγκλονιζόμαστε που βλέπουμε γύρω μας κάποιους < τυχερούς >, με πολλές επιτυχίες παρ όλο που δεν αγωνίσθηκαν, δεν προσπάθησαν ιδιαίτερα, δεν ταλαιπωρήθηκαν κι όλα τους ήρθαν εύκολα στα χέρια, μια ζωή ανέμελη – άνετη - όμορφη, γεμάτη καλούδια κάθε είδους και συναισθηματικής κάλυψης - ευτυχίας!! Αυτό συμβαίνει γιατί αυτός ήταν ο δικός τους δρόμος, ήταν η δική τους < Συμφωνία Ψυχής > !! Η δική μας επιλογή ΑΝΕΛΙΞΗΣ είναι με διαφορετικούς στόχους, επίπεδο δυσκολιών – αγώνων κι ας μας πικραίνουν στην τωρινή μας ζωή οι επίπονες κι άσχημες καταστάσεις που βιώνουμε, οι συνεχείς αγώνες που δίνουμε καθημερινά, ενώ οργιζόμαστε – πικραινόμαστε πολύ ως άνθρωποι επειδή δεν παίρνουμε το μερίδιο της χαράς και της ευτυχίας που θεωρούμε ότι αξίζουμε!!

Η ΑΙΩΝΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΙ Η ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΤΙ :: ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ – ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΙ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο <<ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΝΕΛΙΞΗΣ >> !!!!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ

ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΙΔΙΚΩΝ - ΑΘΏΩΝ ΧΡΟΝΩΝ , ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ...!!

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ !!!!!!!

Ήταν σε εκείνα τα χρόνια του μεγάλου αγώνα της ζωής των ανθρώπων της γης στην επαρχία, που χωρίς πολλές ευκολίες και μέσα προσπαθούσαν να ζήσουν, να εργασθούν και να χαρούν με τα απλά και τα λίγα……..        

Βρισκόμασταν περί το τέλος του Αυγούστου, όταν η γιαγιά μου η Σαββή ( Ελισάβετ) είπε στην μάνα μου :

_ << Χαρικλή (Χαρίκλεια), με βρήκε ο μπάρμπα Θωμάς που γύρισε από τον Βάλτο χθες και μου είπε ότι τα καλαμπόκια μας είναι έτοιμα, έγιναν και να βιαστούμε να τα μαζέψουμε. Γιατί φέτος έμεινε μόνο μια μηχανή σε όλον τον κάμπο να λιανίσει τις καλαμιές των καλαμποκιών, για να μπουν μέσα τα κοπάδια να βοσκίσουν. Πρέπει να μην μας μείνουν στο χωράφι οι κορμοί από τις καλαμποκιές < τα μπασιάκια >, τα σκληρά κοτσάνια και τα φύλλα για να μπορέσουμε να ξανά σπείρουμε το χωράφι μας το φθινόπωρο!!........

Κάθε χρόνο μετά την συγκομιδή του καρπού των καλαμποκιών, τις ρόκες ( γκουργκούχτες ), που η συλλογή τους γινόταν τότε μόνο με τα χέρια, δεν υπήρχαν οι θεριζοαλωνιστικές μηχανές καλαμποκιών, ίσως κάποια υποτυπώδης να ήταν μόνον στον κάμπο της Θεσσαλίας. Εμείς είχαμε το κτήμα μας στην πρώτη διανομή της αποξηραθείσης λίμνης των Γιαννιτσών της Μακεδονίας, τον περίφημο <<ΒΑΛΤΟ>>, εκείνον που περιέγραφε η Πηνελόπη Δέλτα στα < Μυστικά του Βάλτου> και στο κομμάτι δικαιούχων της κοινότητας Κούκλαινας (Τριλόφου), το χωριό των παππούδων μου κοντά στην Βέροια. Σ΄ αυτή την αχανή, εύφορη, αποδοτική έκταση γης - πεδιάδας που είχε δημιουργηθεί από την αποξήρανση της μεγάλης λίμνης, είχαν διανεμηθεί αγροτεμάχια μεγάλα στους κατοίκους - αγρότες των Νομών Πέλλας - Ημαθίας , οργανωμένα κατά περιοχές κοινοτήτων !!…….

_<< Μάνα έχουμε τα μικρά κι ο Νίκος ( ο πατέρας μου ) έχει το μαγαζί, ποιος θα κοιτάξει τα παιδιά ??? >>…

_ << Χαρικλή δεν έχουμε χρόνο σου λέω κι εργάτες δεν υπάρχουν, τους έχουν πάρει άλλοι νοικοκυραίοι που ήδη άρχισαν μαζεύουν τα καλαμπόκια τους, τσαπίζουν τις βαμβακιές, και τα καπνά. Πρέπει να τα μαζέψουμε, να μας τα φέρουν στο σπίτι, να τα ξεσπυρίσουμε και να τα στεγνώσουμε. Εάν ζούσε ο πατέρας σου θα ήταν διαφορετικά!! >>……………

Η γιαγιά μου μια ψιλή, όμορφη, λεπτή αλλά γεροδεμένη γυναίκα, με ισχυρό χαρακτήρα, δουλευτάρα, καταπιεστική όμως με την μάνα μου την τρυφερή κι ευαίσθητη, δεν σήκωνε κουβέντα σε ότι έλεγε. Όμως, όλα της τα δικαιολογούσαμε γιατί έχασε τα παλικάρια της στον πόλεμο και μετά στον εμφύλιο, εκείνον τον καταραμένο πόλεμο, της σκότωσαν οι αντάρτες τον πρωτότοκο και τον μόνο εναπομείναντα από τα άλλα αγόρια της, τον Βασίλη, το στήριγμα τους και τους απέμεινε το στερνοπούλι τους, η μοναδική κόρη τους, η μητέρα μου. Από τότε ο παππούς άρχισε να πίνει πολύ τσίπουρο και έφυγε με αυτόν τον καημό του πριν δύο χρόνια, ενώ η γιαγιά δεν ξανάβγαλε τα μαύρα ποτέ!!!!.... Εγώ αν και πολύ μικρούλα, από τότε της πήγαινα κόντρα, όπως τα όμοια που < απωθούνται > και δεν την φοβόμουνα, αλλά την αγαπούσα για τις ιστορίες που μας έλεγε τα βράδια και τα μεσημέρια του καλοκαιριού για να κοιμηθούμε, αλλά και μας προστάτευε από τις ξυλιές της θυμωμένης μάνας μας λόγω των αταξιών μας !!

Μάζεψαν λοιπόν κι οι δυό τους, όλα τα απαραίτητα πράγματα για την διαμονή μας στον Βάλτο, ήρθε κι ο αγαπημένος μας μπάρμπας Θωμάς και τα φόρτωσε στην <<ΜΑΡΙΚΑ>> το γαϊδουράκι του κι έφυγε πιο μπροστά να πάει στο χωράφι, για να ετοιμάσει και την καλύβα που θα μέναμε, όταν θα πηγαίναμε όλοι εμείς την μεθεπομένη!! Η μάνα ζύμωσε τα ψωμιά που θα παίρναμε μαζί μας, μαγείρεψε και η γιαγιά μερικά φαγητά για τις πρώτες ημέρες της παραμονής μας.

Με τις τσάντες στα χέρια μας εμείς τα παιδιά με τα ρουχαλάκια μας και με τις προμήθειες η γιαγιά και η μαμά μας πήραμε πρωί – πρωί το πρώτο λεωφορείο για Θεσσαλονίκη και μετά το χωριό Σταυρός, κατεβήκαμε στην διασταύρωση του <<66>> για Γιαννιτσά, που ο δρόμος του περνά έξω από το κανάλι του Βάλτου. Μετά από πεζοπορία αρκετής ώρας, φτάσαμε στο μεγάλο κανάλι, το όριο που άρχιζε ο Βάλτος. Προσπεράσαμε την πρώτη καντίνα στην στροφή του δρόμου, μια πρόχειρη κατασκευή που πουλούσαν εκεί διάφορα είδη και τρόφιμα για τους εργαζόμενους αγρότες του καλοκαιριού, που διέμεναν στην περιοχή στα κτήματά τους . Διασχίσαμε την τσιμεντογέφυρα του καναλιού και προχωρήσαμε στα κτήματα του Βάλτου. Ευτυχώς το δικό μας ήταν σχετικά κοντά με το κανάλι στα 500 μέτρα και βρεθήκαμε μπροστά στην καλύβα από καλαμποκιές που μας ετοίμασε ο μπαρμα Θωμάς μας!! Στα παιδικά μας μάτια αυτή φάνταξε σαν κάστρο, κάτι εξαιρετικό, μοναδικό, υπέροχο. Η γιαγιά μου αμέσως πήρε το δρεπάνι και μάζεψε φύλλα καλαμποκιών και τα έστρωσε σε όλη την καλύβα, σε στρώμα στο έδαφος της. Έπειτα η μάνα, έστρωσε στις πλευρές της καλύβας μας στρωσίδια για τον ύπνο και τακτοποίησε όλα τα πράγματά μας και τα τρόφιμα!! Η γιαγιά έστησε έξω από την καλύβα την πυρωσιά για το μαγείρεμα, αλλά και για να έχουμε φωτιά και ζέστη την νύχτα που έκανε κρύο, άσχετα που ήταν καλοκαίρι, αλλά και για προστασία από τα αγρίμια. Ο μπάρμπα Θωμάς έκανε με τις καλαμποκαλαμιές μια πρόχειρη περίφραξη για το γαϊδουράκι την Μαρίκα, για την προφύλαξη και τον περιορισμό της, αλλά ετοίμασε δίπλα της και το δικό του <γιατάκι> - κρεβάτι!!

Το βράδυ καθισμένοι όλοι μας γύρω από την φωτιά, ο μπάρμπας μας έλεγε ιστορίες και μας έδειξε με το χέρι του προς τα κάτω στο κανάλι! Μας είπε με περηφάνια πως εκεί δίπλα σε αυτό στο ανάχωμα, βρήκε μια αλεποφωλιά με μικρά. Αυτή ήταν σε μια τρύπα, κάτω από τις τεράστιες - πανύψηλες λεύκες. Πάνω σε αυτές εκεί ψηλά είχαν τις φωλιές τους ζευγάρια πελαργών, ενώ στο νερό του καναλιού τα ψάρια, οι πέστροφες πηδούσαν ψηλά στο νερό κι άρπαζαν τα έντομα!!! _ << Να εκεί πιο κάτω από τις λεύκες είναι και η βρύση με την κουπάνα - την ποτίστρα των ζώων, που θα πηγαίνετε την Μαρίκα να πίνει νερό κάθε μέρα κι από εκεί θα μας φέρνετε δροσερό νερό με τα γκιούμια ( ορειχάλκινα δοχεία) κρεμώντας τα με τα σχοινιά στο σαμάρι >> ….. Κάθε του λέξη καταγράφονταν τόσο ευχάριστα στο παιδικό μας μυαλό, που δεν το ξεχνούσαμε όσο κι αν προχωρούσε η νύχτα η μαγική, δίπλα στην πυρωσιά της φωτιάς. Ακούγονταν ιαχές - ουρλιαχτά από τα αγρίμια μέσα στα χωράφια και εμείς τα μικρά τρομαγμένα κουλουριαζόμασταν όλα μαζί. Όμως ο μπάρμπα Θωμάς με τον τρόπο του μας καθησύχαζε, λέγοντά μας ότι δεν θα πλησιάσουν ούτε οι λύκοι, ούτε τα τσακάλια επειδή είχαμε την φωτιά, να μην φοβόμαστε είναι αυτός και μας προστάτευε με την μαγκούρα του!!!.............

Στην πρώτη μας νύχτα είχαμε κάποια θέματα με τον ύπνο μας, από την μια μεριά του ότι, κοιμόμασταν πάνω σε στρώμα από φύλλα, κορμούς καλαμποκιών και το κορμάκι μας έβρισκε στους ξυλώδεις κόμπους τους, πολύ δυσάρεστη αίσθηση και δυσφορία, γιατί όπως και να γυρνούσαμε το ίδιο άβολα αισθανόμασταν. Από την άλλη πάλι, δεν μας έφυγε ο φόβος από τις φωνές των άγριων ζώων που μαζί με τα κραξίματα από τα νυχτοπούλια δημιουργούσαν τρομακτικούς ήχους . Ο άνεμος περνούσε μέσα στις καλαμιές και έκανε έναν πρωτόγνωρο ήχο οξύ διερχόμενος μέσα από τα σκληρά φύλλα των καλαμποκιών, που για τα αυτιά μας όλα αυτά αποτελούσαν ήχους άγνωστους και φοβερούς. Όμως στις επόμενες ημέρες όλα τα άσχημα είχαν ξεχασθεί, γιατί βρεθήκαμε στον Παράδεισο των παραμυθιών μας . Με την απόλυτη ελευθερία των κινήσεων μας πάνω σε όλη στην περιοχή, να τρέχουμε χαρούμενα ξέγνοιαστα σε κάθε κατεύθυνση, να κρυβόμαστε στις καλαμποκιές και στις βαμβακιές, να κόβουμε καρπούζια και πεπόνια από τα μποστάνια, που κάλυπταν την πείνα μας από το τρέξιμο και κυρίως τα παιγνίδια μας με την <Μαρίκα> !! Βόλτες ατελείωτες πάνω της <καβαλίγκα>, αφού είχαμε το ελεύθερο να την πηγαίνουμε στην βρύση να την ποτίζουμε και να κουβαλούμε με αυτή νερό με γκιούμια μας. Κάπου κάπου κάποιος αγρότης μας ζητούσε να του φέρουμε κρύο νερό από την βρύση, που ήτα πάντα δροσερό γιατί έτρεχε συνεχώς νερό. Κι εμείς με μεγάλη χαρά ανταποκρινόμασταν, παίρνοντας το σαν παιγνίδι, με αποτέλεσμα να μας αγαπήσουν όλοι οι γείτονες όσοι ήταν στα χωράφια τους και να ευχαριστούν την μανά και την γιαγιά μας που μας είχαν φέρει εκεί. ΄Ετσι όταν χανόμασταν ώρες ολόκληρες, δεν ανησυχούσαν οι δικοί μας που δούλευαν ολημερίς σκληρά, να σπάζουν, να μαζεύουν τα καλαμπόκια τις << γκουργκούχτες - ρόκες>>, γιατί όταν μας έψαχναν που και που, τους ειδοποιούσε κάποιος γείτονας που τύχαινε να βρισκόμασταν κοντά του, παρόλο που το μπόι μας το κάλυπταν τα φυτά. Μάλιστα κάποιες φορές για το λόγο αυτό, μερικά ζευγάρια αγροτών πανικοβλήθηκαν όπως δούλευαν, από το να ακούνε να σείονται οι καλαμποκιές από το πέρασμά μας ανάμεσα τους, μας περνούσαν για τσακάλια και το έβαζαν στα πόδια κι εμείς τα ζιζάνια ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια!!!!...........

Κάθε πρωί, μόλις έφευγαν η μάνα κι η γιαγιά με τον μπάρμπα μέσα στο μεγάλο κτήμα μας να δουλέψουν και ενώ ακόμη κοιμόνταν ο αδελφός κι η αδελφή μου, που σαν μικρότερα τον ήθελαν τον ύπνο περισσότερο, εγώ το έσκαγα και πήγαινα στο κανάλι, στην τούμπα στο πρανές του αναχώματός. Εκεί ξαπλωμένη, χωμένη στο γρασίδι και τις καλαμιές παρακολουθούσα τη αλεπού που κουβαλούσε στα μικρά της αρουραίους να τα ταΐσει. Κι όταν αυτά χορτασμένα έμπαιναν στην φωλιά κι έφευγε η αλεπού για κυνήγι, το ενδιαφέρον μου εστιαζόταν στα ψάρια που χοροπηδούσαν πάνω στο νερό να αρπάξουν τα πολλά έντομα που υπήρχαν στην επιφάνειά του.! Ποταμίσιες καραβίδες έβγαιναν από τη λάσπη της κοίτης του καναλιού και παρακολουθούσα με ενδιαφέρον μεγάλο τις κινήσεις τους, την δραστηριότητα τους στον λασπωμένο χώρο και στο νερό. Όταν βαριόμουν πια να τις παρατηρώ, ξάπλωνα ανάσκελα κοιτώντας - χαζεύοντας τις λεύκες, που καθώς φυσούσε στα φύλλα τους ο αέρας στην κορυφή των δέντρων, αυτά με τις κινήσεις τους δημιουργούσαν μια χρωματική ασημένια πανδαισία, διασκορπούσαν τις ηλιαχτίδες προς κάθε κατεύθυνση και με την μετακίνησή τους εμφανίζονταν - αποκαλύπτονταν οι φωλιές των πουλιών και των πελαργών, μέσα στις διχάλες των χονδρών κλαδιών. Ο κυματισμός των υπέροχων ασημόφυλλων δημιουργούσε μια απαλή μουσική, μοναδική σύνθεση, που μαζί με τα κραξίματα των νεοσσών των πελαργών στις φωλιές ψηλά, δημιουργούσαν ένα είδος ευχαριστίας προς την μάνα φύση για όσα τους προσέφερε!! Γιατί εγώ έτσι το καταλάβαινα με την παιδική ψυχή μου, που ήταν σε σύνδεση με την δημιουργία της υπέροχης - μοναδικής φύσης κι έτσι το ελάμβαναν οι αισθήσεις μου, καθώς είναι αποδεκτό από τους ανθρώπους, ότι τα παιδιά μπορούν να επικοινωνούν με τους πνευματικούς κόσμους!!!..........

Στις πιο ζεστές ώρες της ημέρας, μαζευόμασταν στην βρύση, κάτω από τα δένδρα και παίζαμε νεροπόλεμο μεταξύ μας, αλλά πλέναμε και το γαϊδουράκι να δροσιστεί κι ο σύντροφος των παιγνιδιών μας. Τόσο είχαμε δεθεί με το ζωντανό, που ο μπάρμπας μας φώναζε να το αφήσουμε λίγο ήσυχο να βοσκήσει, να φάει κι αυτό . Την υπεραγαπούσαμε την Μαρίκα, την λατρεύαμε, είχαμε τόσο συνδεθεί μαζί της σαν να ήταν άνθρωπος. Αυτή το καταλάβαινε και μας έκανε όλα τα χατίρια μένοντας ήρεμη- συγκαταβατική με τις <καβαλίγκες> επάνω της που εναλλασσόμασταν. Μόνο το βράδυ την βάζαμε στο παχνί της να ησυχάσει !! Αξέχαστες στιγμές στον παράδεισο μας, τον ομορφότερο τότε τόπο μας της ξεγνοιασιάς και της ελευθερίας !!!

Πέρασαν δώδεκα αξέχαστες ημέρες, αλλά εκείνο το βράδυ στην φωτιά η μάνα μας ανακοίνωσε ότι τα τρόφιμα τελειώνουν. Ψωμί δεν έχει πλέον, γιατί είχε υπολογίσει πως θα έφθανε μέχρι το τέλειωμα του μαζέματος των καλαμποκιών μέσα σε αυτές τις ημέρες, όμως η χρονιά ήταν πολύ καλή και οι ρόκες ήσαν στις καλαμποκιές πολύ περισσότερες από την προηγούμενη χρονιά. Λεφτά υπήρχαν μόνο για τα εισιτήρια της επιστροφής μας και δεν έφταναν να αγοράσουμε μερικά τρόφιμα από την καντίνα στον μεγάλο δρόμο. Σκέφτονταν οι μεγάλοι τι να κάνουν!!?? Να φύγουμε και να ξαναγυρίσουν πάλι να συνεχίσουν? Όμως θα καθυστερούσαν με το πήγαινε - έλα και γιατί τρείς ημέρες ακόμη ήθελαν να τελειώσουν όλο το χωράφι μας . Δεν υπήρχαν άλλα χρονικά περιθώρια, επειδή το μηχάνημα πλησίαζε στην περιοχή για να τεμαχίσει στα χωράφια της δικής μας κοινότητας, τα απομεινάρια των θημωνιών από τα μαζεμένα καλαμπόκια τα <μπασιάκια> . Αν δεν προλάβαιναν να τελειώσουν την συγκομιδή, θα το χάνανε και δεν θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν το χωράφι μας πάλι το Φθινόπωρο.! Αποφάσισαν να μείνουμε και να τελειώσουν την δουλειά, με όση τροφή είχε απομείνει, θα μάζευαν δε και τα ξηρά φασόλια από το μικρό μπαξέ δίπλα μας κι ας βολευόμασταν με τα φρούτα και τα λαχανικά από τα γύρω εγκαταλειμμένα μποστάνια. Αυτή η απόφαση, μας ενθουσίασε εμάς τα παιδιά, γιατί θα παραμέναμε για λίγες ακόμη ημέρες στον < Παράδεισό μας >> και με την λατρεμένη γαϊδουρίτσα, την Μαρίκα μας !!!

Οι επόμενες ημέρες ήσαν ιδιαίτερες, μοναδικές και διδακτικές, γιατί μας έκαναν να εκτιμήσουμε την τροφή, για όλη την επόμενη ζωή μας. Εμείς τα παιδιά ξεχνιόμασταν με τα παιγνίδια, μπαίναμε στα μποστάνια κι ότι βρίσκαμε το καταβροχθίζαμε μαζί και η <Μαρίκα> μας, μόνιμος σύντροφος στις περιπλανήσεις μας…. Ανακαλύψαμε ένα εγκαταλειμμένο χωράφι με ντοματιές κι όλα χαρά μαζέψαμε τις ώριμες ντομάτες , τις πλύναμε καλά και τις πήγαμε στην καλύβα να φάνε και οι μεγάλοι που δούλευαν ασταμάτητα για να τελειώσουν το μάζεμα της σοδειάς ……

Την επόμενη όμως δεν υπήρχαν ώριμες ντομάτες κι αρχίσαμε να τρώμε τις άγουρες. Τι νόστιμες μας φαινόντουσαν μέσα στην πείνα μας, τι γευστικές!! Το δανεικό ψωμί που πήραμε από τους γείτονες, το αφήσαμε για τους μεγάλους που χρειάζονταν τις δυνάμεις τους για την δουλειά που έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσει έγκαιρα !!……………… Έτσι κύλησαν οι επόμενες ημέρες τρώγοντας άγουρες πολύτιμες ντομάτες, μικρόκαρπα καρπούζια και πεπόνια επίσης αγουρωπά. Αν ανακαλύπταμε κάποιο πιο ώριμο στις εξορμήσεις μας, σε κάθε κατεύθυνση στα χωράφια του Βάλτου, το πηγαίναμε να το φάνε οι δικοί μας, να έχουν δύναμη να δουλεύουν και τους λέγαμε αθώα ψέματα, ότι εμείς είχαμε ήδη φάει…. Όλα αυτά χαράχθηκαν στην μνήμη μας ως παράδειγμα ζωής, για την εκτίμηση κάθε τροφής, όσο ταπεινή κι αν είναι κι από όπου κι αν προέρχεται!!

Όταν πλέον τελείωσε το μάζεμα των καλαμποκιών, αφήσαμε με μια πίκρα στην καρδιά μας τον μπάρμπα Θωμά με την <Μαρίκα> στο χωράφι, να περιμένει να έρθει το φορτηγό αργότερα να φορτώσει τα καλαμπόκια και να τα φέρει στην αποθήκη μας!! Σε όλο τον δρόμο της επιστροφής και μέχρι να φθάσουμε στην στάση του λεωφορείου στο <<66>>, γυρνούσαμε το κεφάλι μας πίσω να αποχαιρετούμε τον δικό μας Παράδεισο, τον τόπο που τόσο αγαπήσαμε, παίξαμε ξένοιαστα, γνωρίσαμε την φύση, τα πλάσματα της και νοστιμευτήκαμε με τις άγουρες ντομάτες που χόρτασαν την πείνα μας!! Δάκρυα κύλισαν από τα μάτια μου όταν ανέβαινα στο λεωφορείο κι έβλεπα να χάνεται ο Βάλτος από το οπτικό μου πεδίο. Ένα σφίξιμο αισθάνθηκα στην καρδιά μου, λες κι ότι ήδη γνώριζα πως ποτέ δεν θα τον ξανάβλεπα και δεν θα ξαναζούσα εκείνον τον ονειρικό τόπο, των ιδιαιτέρων παιδικών διακοπών μου !!!!

Το υπέροχο εκείνο καλοκαίρι των παιδικών μου χρόνων, δεν το αλλάζω με κανένα άλλο, ούτε μπορεί να συγκριθεί με κάποιο άλλο. Διότι αφορά τα χρόνια της αθωότητας, της παιδικής ξεγνοιασιάς μέσα στην φύση εκείνη, που πλέον έχει αλλάξει τραγικά. Τόσο διαφορετικά, άχαρα διαμορφώθηκε μετά την νέα αναδιανομή των αγροτεμαχίων, όταν αυτό έγινε σε κάποια χρόνια αργότερα, που χάθηκε – εξαφανίσθηκε η μαγεία που είχε ο χώρος και η ιδιαιτερότητα της φυσικής ομορφιάς του. Όμως είχαν ήδη αποτυπωθεί στην παιδική μου μνήμη, στα μάτια της ψυχής μου και θα υπάρχουν πάντα καταχωρημένες στα βάθη της καρδιά μου, οι όμορφες εκείνες ημέρες του πιο ξεχωριστού καλοκαιριού της παιδικής μου ζωής, στην εποχή της αθωότητας !!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

Μα ΝΑΙ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ....!!!

 ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ !!!!!

ΜΑ ΝΑΙ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΛΠΙΖΩ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΖΩΗΣ!!!!!!!

ΜΑ ΝΑΙ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ !!!!!!

Μα ναι αρνούμαι να << σκοτώσω>> εκείνο το κορίτσι μέσα μου, που μπορεί να ονειρεύεται, να βλέπει με τα μάτια της καρδιάς, να θεραπεύει την ψυχή με ανώτερα συναισθήματα δυνατά και να θέλει ένα μέλλον ελπιδοφόρο γεμάτο φως κι αγάπη !!!

Μα ναι αρνούμαι τον χρόνο να μετρήσω, δεν είμαι εδώ να κρατώ τον καιρό σε ημερολόγια και χαρτιά, αλλά την ζωή να ντύνω με όμορφες εικόνες, σκέψεις, ελπίδες κι αισιόδοξες προσδοκίες!! Θέλω να την λαμπρύνω με έργα, με επιτεύγματα, επιτυχίες, χαρές, με στιγμές ευτυχίας και ικανοποίησης !!!

Μα ναι αρνούμαι να μετρήσω το κακό, το σκοτεινό, το απεγνωσμένο εκείνο βλέμμα των απογοητεύσεων, της απελπισίας και της μιζέριας γύρω μου. Πολεμούσα και πολεμώ πάντα το αρνητικό, την αποτυχία, την απόρριψη, την άρνηση!! Η κάθε νέα ημέρα αποτελεί πάντα την αφετηρία νέων αγώνων, νέων ιδεών, σχεδίων, επιθυμιών και στόχων. Κλείνω πάντα τα συρτάρια του παρελθόντος πίσω μου, να μην απασχολούν το παρόν μου κι εμποδίζουν το μέλλον μου !!!

Κι όταν η ζωή με τα γυρίσματά της, τα απρόοπτα της, γίνεται πολύ επιθετική, σκληρή, απρόβλεπτη και με λυγίζει κάποιες στιγμές σαν άνθρωπος που κι εγώ είμαι, έρχεται ο << άγγελός μου>>, ο << ανώτερος εαυτός μου >> και με ανασηκώνει, με ενθαρρύνει και ξανά γεμίζει το μυαλό με όνειρα, νέες ελπίδες, ιδέες και θέληση. Δύναμη παίρνει το κορμί και ξαναμπαίνει στην ζωή, που όπως και να γίνει είναι όμορφη και δεν θα πάψει να είναι προκλητική μέχρι την τελευταία στιγμή !!!

ΖΩΗ ΜΟΥ Σ΄ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΩ, ΟΣΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΕΤΡΗΤΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ !!!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

ΕΝΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΜΗΝΥΜΑ...!!!! ΜΗΝΥΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ – ΑΝΑΤΑΣΗ ΖΩΗΣ

ΕΝΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΜΗΝΥΜΑ !!!!!!!!!!!

ΜΗΝΥΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ – ΑΝΑΤΑΣΗ ΖΩΗΣ

Ήταν καλοκαιριάτικο δειλινό όταν μπήκε στην θάλασσα κι άρχισε να κολυμπάει σαν γοργόνα, σαν δέλφινα, στους ασημένιους δρόμους αυτούς που χάραζε το Φεγγάρι στο ταξίδι του πάνω στο πέλαγος, για να φθάσει η κοπελιά στην Αργυρή Θάλασσα και να μπει σε εκείνα τα θεϊκά νερά, στα νάματα ζωής, βαπτίσματος σώματος και πνεύματος κι απελευθέρωσης ψυχής!! Το αεράκι από πίσω της βοηθητικά, απαλά την έσπρωχνε κάνοντας την κολύμβησή της ταχύτερη. Μετά από κάποιο απροσδιόριστο χρόνο, πλησίασε στον ιερό θαλάσσιο χώρο που ακτινοβολούσε το ασημένιο χρώμα του νερού και η θάλασσα εκεί ήταν ακύμαντη, ατάραχη, γαλήνια αγκαλιά! Κι εκείνη ντυμένη με τα τελευταία χρώματα της δύσης, μέσα σε εκείνα τα ονειρικά νερά φαίνονταν μια εικόνα εξωπραγματική - μαγική !! Ξεπρόβαλε ένας ρωμαλέος πανέμορφος Τρίτωνας κι από πίσω του αναδύθηκαν οι Νηρηίδες, οι μικρές γοργόνες, οι νεράϊδες, οι σειρήνες κι όλα τα στοιχειά του νερού. Νάσου κι ένα λευκό δελφίνι, την πλησιάζει και με ελιγμούς ήπιους την παίρνει στην πλάτη του, για να είναι αρχοντικά καθισμένη, άνετα να επιπλέει στα γαλήνια αστραφτερά νερά της ασημοθάλασσας !!

_<< Τι γυρεύεις στα μέρη μας κοπελιά της στεριάς ? ποιόν αναζητάς, τι θέλεις??>> την ρωτά ο επιβλητικός Τρίτωνας!!

_<< Γυρεύω την Μεγαλογοργόνα την αδελφή του Μέγα Αλέξανδρου, μήνυμα της φέρνω, να πάψει να θλίβεται, να υποφέρει και ν΄αναζητά .. >>

Ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε και καταρράκτες νερού σκορπιστήκαν ολόγυρα, μα ήταν οι σταγόνες τους απαλό χάδι, μια αίσθηση αλλιώτικη για την γήινη σάρκα της, αναζωογονητική, δροσερή. Από το βάθος της θάλασσας εκτινάχθηκε μια μεγαλοπρεπής μορφή, ήταν η Μεγαλογοργόνα, που τα λέπια της επιβλητικής ουρά της άστραφταν από τα γαλαζοπράσινα μεταλλικά χρώματά τους, το δε αλαβάστρινο λυγερό κορμί της γυάλιζε από το ασημένιο φως του Φεγγαριού που έλαμπε επάνω τους, καρφωμένο στον ουράνιο θόλο κι ένας χείμαρρος ολόμαυρων μαλλιών σκέπαζε τις πλάτες και το στήθος της . Τα γαλάζια μάτια της πετούσαν λαμπερές ακτίνες που έκαναν το μυθικό θαλάσσιο χώρο ν΄αστράφτει περισσότερο σε κάθε κατεύθυνση του ορίζοντα !!! Κτυπά την ουρά της στην επιφάνεια της θάλασσας και μικρά κύματα απλώνονται σε κύκλους που στο κέντρο τους κυκλώνουν την κοπελιά πάνω στο δελφίνι και την φέρνουν απέναντί από την υπέροχη γοργόνα.!!

_<<Γιατί με ψάχνεις, τι θέλεις κοπελιά, τι ζητάς από μένα και με έφερες εδώ, ενώ ήθελα να φύγω στο ταξίδι μου της αναζήτησης του προορισμού μου ???>> της μίλησε αυστηρά με ένταση!

_ << Κυρά της θάλασσας, Μεγαλογοργόνα των νερών όλης της Γής, ήρθα εδώ να σε βρω για να σου φέρω τα καλά μαντάτα. Αρχόντισσα μου μην στενοχωριέσαι και μην ψάχνεις άλλο για τον αγαπημένο σου Αδελφό.! Ήρθε, είναι πλέον στην Γή μας να ολοκληρώσει την απελευθέρωσή της από κάθε μιαρό, κακό, άσχημο, απάνθρωπο, καταστροφικό, επικίνδυνο, βδελυρό, αισχρό, άδικο και σκοτεινό. Έχει καθαρίσει πλέον τους ουρανούς και ξεκίνησε στην γη να την ελευθερώσει, να την λυτρώσει από τις σκοτεινές δυνάμεις, να τιμωρήσει όλους όσους την έβλαψαν και κακοποίησαν – βασάνισαν άδικα τους ανθρώπους. Αυτήν δε την Ιερή χώρα την Ελλάδα, την καταρρακωμένη, αδικημένη, πιεσμένη, μαγαρισμένη, προδομένη, κατεστραμμένη θα αναστήσει και θα δοξάσει σύντομα. Τους Ελληνογενής να ενθαρρύνει να ξαναθυμηθούν τις θεϊκές τους ρίζες - το μοναδικό dna τους και το ιχώρ στο αίμα τους θα ξαναζωντανέψει για να μεγαλουργήσουν, να φωτίσουν πάλι τον κόσμο όλο, μετά από τόσους αιώνες καταπίεσης, καταστροφών και υποτέλειας. Σου στέλνει τους εγκάρδιους χαιρετισμούς του, την απέραντη αδελφική αγάπη του και σου υπόσχεται πως σύντομα θα είστε πλέον μαζί για πάντα >>.!!!

Σαν μια έκρηξη ακούστηκε παντού, φωτοβολίδες χρωμάτων γέμισε ο ουρανός, χορούς στήσανε γύρω οι νεράιδες με τα στοιχειά. Με γλυκές μελωδίες και τραγούδια από τις Νηρηίδες τις γοργόνες και τις σειρήνες καλύφθηκε ο αέρας , ενώ ο Τρίτωνας κτυπούσε με την τρίαινά του το νερό που χοροπηδούσε ρυθμικά ακόμη κι αυτό κι όλα μαζί αποτελούσαν μια εξωτική συμφωνία χρωμάτων, μουσικής και χαρούμενων ήχων !!!

Σκύβει συγκινημένη και χαρούμενη η Μεγαλογοργόνα φιλά την κοπελιά στο μέτωπο, βγάζει από τον υπέροχο λαιμό της ένα μενταγιόν με μια μεγάλη λαμπερή γαλάζια - ακουαμάρινας πέτρα που κρέμονταν σε αυτό και το φορά στο λαιμό της κοπελιάς. _<< Αυτό είναι για σένα το δώρο μου, για τα υπέροχα νέα που μου έφερες. Πάντα θα φωτίζει τις σκοτεινιές σου να μην φοβάσαι στοιχειά κι ανθρώπους. Σε ευχαριστώ, άντε τώρα καλό δρόμο >>!!

Με ένα νεύμα της το δελφίνι με την κοπελιά πάνω του, κάνει στροφή κι αρχίζει να κολυμπά, να γλιστρά μές΄του πελάγου τα νερά προς την στεριά. Στρέφει πίσω το κεφάλι της η κοπελιά και όλα είχαν εξαφανισθεί από τη αργυρή θαλάσσια, μόνο το λαμπερό φως έμεινε να θυμίζει τον μυθικό χώρο της μοιραίας συνάντησης ανθρώπου και θαλάσσιων θεϊκών πλασμάτων……

Φθάνοντας στην παραλία, το δελφίνι αφήνει την κοπελιά στην αμμουδιά κι εκείνη το φιλά και του λέει να πάει σε κάθε άκρη της Γής και να διαλαλήσει τα υπέροχα νέα :: _<<ότι ήρθε ο Μέγας Αλέξανδρος, είναι πια εδώ ο Στρατηλάτης , πολεμάει το κακό - το σκοτεινό πάνω και μέσα στην Γή και πολύ σύντομα μόνο το καλό , το δίκαιο και το φωτεινό θα υπάρχει σε όλον τον κόσμο για πάντα !!!>>

Και το δελφίνι έβγαλε χαρούμενους ήχους κι έφυγε γρήγορα στο πέλαγος, να φέρει τα σπουδαία νέα στους ανθρώπους σε κάθε μέρος της Γης, μα πρώτα από όλους στην Ελλάδα την Ιερή γενέτειρα του Μέγα Αλέξανδρου..!!!! ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

ΦΩΝΑΞΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ...!!!!

 

ΝΥΧΤΩΣΕ ΠΑΛΙ...!!!! Κάποιες Νύχτες είναι διαφορετικές !!!!

 ΝΥΧΤΩΣΕ ΚΙ ΑΠΟΨΕ !!!

Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Σ΄ΑΚΟΥΜΠΑ Η ΕΥΤΥΧΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ !!!!!!!!!!!!

 Κάποια ταξίδια μένουν αξέχαστα και στολίζουν τις αναμνήσεις μας…!!!!!

ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ !!!!!!!!!!!!

Μετά από έναν άσχημο ύπνο, επόμενο ήταν να ξυπνήσω με πονοκέφαλο, ημικρανία που είχα χρόνια να ξανανιώσω!! Δρόσισα το πρόσωπο μου με νερό κι έβαλα να παίζει μουσική Ιταλική χαλαρωτική. Καθισμένη στην πολυθρόνα μου, έκλεισα τις κουρτίνες και τα μάτια μου να μην με ενοχλεί το φως, που σε τέτοιες περιπτώσεις επιδεινώνει το πρόβλημα……

Αυτό ήταν μια σωστή κίνηση, σωτήρια επιλογή. Η μουσική με χαλάρωσε και ως εκ θαύματος με μετέφερε στην άλλη δική μου διάσταση του ονείρου, των αναμνήσεων, του χώρου όπου μπορώ να κινούμε χωρίς περιορισμούς και ελέγχους χρόνου και χώρου, ημέρας και νύχτας !!!

Βρέθηκα στα κανάλια της Βενετίας, εκείνης της χρονιάς του πολύ όμορφου ταξιδιού μου στην πολυαγαπημένη μου Ιταλία, σε εκείνα τα χρόνια που τα πόδια είχαν φτερά και το κορμί δεν καταλάβαινε ταλαιπωρία. Διάβαινα την γέφυρα <Ριάλτο>, αυτήν την ιδιαίτερη σε σχήμα, μέγεθος, αρχιτεκτονική και κυρίως την τοποθεσία της πάνω στο <Grande canale di Venezia- το Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας>, που μπορούσα να το παρατηρω ολο από πάνω μέχρι κάτω. Το κανάλι αυτό είχε μεγάλη κίνηση, το διέσχιζαν τα πλοιάρια της συγκοινωνίας, τα πλωτά Ταξί, οι γόνδολες με τους τουρίστες και οι εμπορικές μαούνες. Τα μεγάλα αρχοντικά, με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους το κοσμούσαν, εκατέρωθεν της κάθε πλευράς του, μαζί με αναγεννησιακούς ναούς και προβλήτες των στάσεων της θαλάσσιας συγκοινωνίας της πόλης, με τους ξύλινους πάσσαλους δίπλα τους να υπερέχουν του νερού για να δένουν οι γόνδολες.... Μεγάλη ήταν η κίνηση των τουριστών και στην γέφυρα. Το γκρουπ μου με προσπέρασε και δεν με ένοιαξε , εγώ δεν ξεκολλούσα τα μάτια μου από ότι ξεδιπλώνονταν μπροστά μου και το κατέγραφα στο ντουλαπάκι των καλών μου αναμνήσεων. Εξ άλλου γνώριζα το πρόγραμμα και κάπου θα τους ξαναέβρισκα !!

Παρασυρμένη από την ροή του πλήθους μέσα από στενά δρομάκια με τα διάφορα καταστήματα και την μεγάλη ποικιλία εμπορευμάτων, βρέθηκα στην περιοχή της Πλατείας του <<ΣΑΝ ΜΑΡΚΟ>> !! Από την βόρεια πύλη του, εισήλθα στην <πιαντσέτα -πλατεία Ντέι Λεοτσίνι> που μαζί και με την Μεγάλη Πλατεία, ήταν πλακοστρωμένες από άκρη σε άκρη, σε όλο τον τεράστιο χώρο με περίτεχνα σχέδια. Στα αριστερά είχε τα αρχικά - παλιά επιβλητικά κτήρια, που αποτελούσαν το πρώτο παλάτι του γιού του Ναπολέοντα και τώρα στέγαζε στους ορόφους του γραφεία κι ένα μουσείο . Από κάτω από αυτά, υπήρχε η μεγάλη στοά κατά μήκος της, με τα διάσημα καφέ και τέλειωνε βόρεια. Στο κτιριακό αυτό συγκρότημα, πάνω από μια υψηλή αψιδωτή πύλη του, υπήρχε κτισμένος ο περίφημος Πύργος του Ρολογιού, δίπλα από τον ιστορικό Ναό - μνημείο της ομώνυμης πλατείας. Εμπρός και στα δεξιά, στο τέλος της <πλατείας Ντέι Λεοτσίνι>, στην αρχή της μεγάλης Piazzas San Marco, ορθωνόταν ο πανύψηλος Πύργος του Καμπαναριού, κατακόκκινος από το χρώμα των τούβλων που ήταν κτισμένος. Δίπλα του βρίσκονταν τα επιβλητικά κτήρια της κυβέρνησης της Βενετίας και μέσα σε αυτά το αρχαιολογικό μουσείο. Ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός του Αγίου Μάρκου, βασιλικού ρυθμού, δέσποζε και κυριαρχούσε με τον όγκο του στα ανατολικά στην αρχή της PIAZZAS. Στην συνέχεια δίπλα του προς νοτιανατολικά, υπήρχαν τα μεγαλόπρεπα κτήρια της βιβλιοθήκης και το ανάκτορο του Δόγη που κατέληγε δυτικά στην λιμνοθάλασσα μπροστά. Στην είσοδο του λιμανιού δέσποζαν στο άνοιγμά της, δύο πανύψηλες μαρμάρινες στήλες, που στην κορυφή τους, η μία στα αριστερά είχε ένα φτερωτό λιοντάρι και η άλλη στα δεξιά τον Άγιο Μάρκο να σκοτώνει δράκο, να φυλάνε την είσοδο της μεγαλόπρεπης πλατείας . Εκεί στην ακτή του λιμανιού υπήρχαν πολλοί ψηλοί, ξύλινοι πάσσαλοι μπηγμένοι στον πυθμένα, που εξείχαν της επιφάνειας της θάλασσας. Σε αυτούς ήσαν δεμένες Γόνδολες σε αναμονή πελατών- τουριστών, για να κάνουν τον περίπλου της ρομαντικής Βενετίας, δια μέσου των καναλιών και καναλέτων, αυτής της ονειρικής - νησιωτικής πόλης των ερωτευμένων όλης της γης. Διάσπαρτα τραπεζοκαθίσματα εμπρός από τις ονομαστές παγκοσμίως καφετέριες και φυσικά το ΚΑΦΕ ΦΛΩΡΙΑΝ με την πολυμελή ορχήστρα εμπρός του, να παίζει υπέροχη μουσική κι ένα χαρούμενο σμήνος ανθρώπινο να πηγαινοέρχεται προς κάθε κατεύθυνση ……

Μεγάλος ο θαυμασμός μου και η έκσταση που μου προκάλεσε το περιβάλλον λες και βρισκόμουν σε εκείνη την εποχή του εξέχοντος πολιτισμού που τα δημιούργησε. Παρατηρούσα όλα αυτά ενώ βρισκόμουν ανάμεσα στα τραπεζάκια, ψάχνοντας ταυτόχρονα να βρω κάποιο ελεύθερο , να πιω τον καφέ μου στο <ΦΛΩΡΙΑΝ>> που το είχα απωθημένο !!!

Μια ευγενική ανδρική φωνή με συνέφερε::

_<< Παρακαλώ σενιόρα καθίστε εδώ, δεν περιμένω άλλους >> ακούστηκε πίσω μου μια φωνή με σπασμένα Ελληνικά. Γύρισα κι αντίκρισα μπροστά μου στο τραπέζι όρθιο, έναν νέο άνδρα, πολύ όμορφο, ψηλό, καστανό με υπέροχα γαλάζια μάτια και με ντύσιμο εξαιρετικό!! Είχε το χέρι του απλωμένο προς τα καθίσματα, ως πρόσκληση για να τιμήσω το τραπέζι του και να εξυπηρετηθώ γιατί ήταν όλα γεμάτα γύρω μου. Συνέχισε ευγενικά σχεδόν τραγουδιστά, _<παρακαλώ καθίστε δεν υπάρχει πρόβλημα να σας φιλοξενήσω στο τραπέζι μου και να σας συστηθώ λέγομαι Λουίτζι...>>. Του δίνω το χέρι μου ευγενικά και του συστήνομαι κι εγώ. Εκείνος ιπποτικά το παίρνει και το φιλά απαλά, μια κίνηση αβροφροσύνης, μια εκδήλωση ενός τζέντλεμαν παλαιότερων εποχών και μου τράβηξε το κάθισμα για να καθίσω..!

Πώς να αρνηθώ σε έναν τέτοιο κύριο με την τόσο μεγάλη ευγένεια και με τέτοια καθηλωτικά, πανέμορφα μάτια, να μην καθίσω στο τραπέζι του !?? Κάλεσε αμέσως τον σερβιτόρο έδωσε παραγγελία, με την παράκληση προς εμένα, να μου διαλέξει αυτός τον καλύτερο καφέ και γλυκό, που θα με ικανοποιούσε πολύ, λόγω του μεγάλου εύρους του καταλόγου του διάσημου Καφέ Φλωριάν. Φυσικά αμέσως και το αποδέχθηκα ευχαρίστως , δίνοντας ενθουσιασμένη την συγκατάθεσή μου, πολύ κολακευμένη για την τόσο μεγάλη περιποίηση από έναν εντελώς ξένο άνθρωπο !!!! Και έπαιζε η ορχήστρα εκείνη την στιγμή το - << felicita – ευτυχία >> του λατρεμένου των νεανικών μου χρόνων AL BANO KAI ROMINAS POWER !!!.

Πρώτη μου κουβέντα ήταν, πως γνώριζε Ελληνικά και πως κατάλαβε ότι ήμουν Ελληνίδα?? Η αποστομωτική του απάντηση δεν σήκωνε αντίλογο ::

_<< Τις Ελληνίδες Θεές δεν χρειάζονται πολλά για να τις αναγνωρίσει κάποιος, λάμπουν, έχουν την αρχαία ομορφιά των προγόνων τους έντονη. Το γνωρίζω καλά γιατί και η γιαγιά μου ήταν Ελληνίδα >>!!

Θεέ μου τι υπέροχος τύπος, υπάρχει εν τέλη κι αυτή η κατηγορία ανδρών !!! Η συνομιλία μας ήταν υπέροχη, αυτός μου περιέγραφε τα διάφορα αξιοθέατα που μας περιέβαλαν, την Βενετία της ιστορίας, των ανθρώπων, του τουρισμού, τα υπέρ και τα κατά της ζωής σε αυτήν την μοναδική πόλη του κόσμου και του πολιτισμού.! Μου μίλησε για τις διακοπές του στην Ελλάδα και τα νησιά . Για την λατρεμένη Ελληνίδα γιαγιά του που του έμαθε Ελληνικά και την ιστορία για τον τόπο της, που λάτρευε κι αυτός !!! Κάθε τόσο με κοίταγε στα μάτια και με προσκαλούσε να ξαναέρθω για διακοπές, να μπορεί να με ξεναγήσει όχι μόνο στην Βενετία, αλλά σε όλη την Ιταλία, δείχνοντας εμφανώς με την υπέροχη συμπεριφορά του, τις κινήσεις του και τον τρόπο του, ότι το επιθυμούσε πραγματικά κι ότι του άρεσα πάρα πολύ!! Ήταν ένας καταπληκτικός, εκδηλωτικός, ρομαντικός, ευγενικός αρσενικός, που θα λάτρευε κάθε κοπέλα με την δική μου ιδιοσυγκρασία. Εγώ παγιδευμένη μέσα σε αυτά τα υπέροχα μάτια, του χαμογελούσα συγκαταβατικά και είπα ότι κάποια στιγμή, που θα μου ήταν δυνατόν, θα το έκανα. Τι να του απαντήσω πως ήμουν χειροπόδαρα εμποδισμένη από την δική μου κατάσταση (όχι φυσικά γάμου, ελεύθερη ήμουν), τις περιστάσεις των δικών μου υποχρεώσεων και πως αυτό ήταν μάλλον αδύνατο να πραγματοποιηθεί !!??. Με πονούσε που ήμουν τόσο εμποδισμένη, για να τολμήσω κάτι τόσο ευχάριστο, με έναν τόσο εξαιρετικό – μοναδικό άνδρα !!! Παρήγγειλε και δροσερό γλυκό κρασί και μου το σέρβιρε ο ίδιος , τσουγκρίσαμε τα ποτήρια και ακούστηκε εκείνο το <<SALUTE>> σαν κάποια μελωδία που ντυμένη με τα χρώματα του δειλινού, μας μετέφερε κάπου αλλού που δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μας. Ακούμπησε με –τακτ- το χέρι μου και με το άλλο μου διόρθωσε το τσουλούφι στα μαλλιά μου που είχε πέσει στο μέτωπο μου, μια κίνηση τόσο τρυφερή, που μαζί με την απαλή μουσική του < sole mio - Ήλιε μου > δημιούργησε μια ψυχική κατάσταση τόσο οικεία – συναισθηματική, σαν να γνωριζόμασταν χρόνια με μια προσωπική σχέση !! Τι υπέροχες, ευχάριστες στιγμές ζούσαμε κι οι δύο, που ο χρόνος είχε την δική του σημασία και ένταση στο κάθε λεπτό με αποτέλεσμα να μην έχουμε αντιληφθεί πόσες ώρες είχαν περάσει!! Βυθισμένη σε αυτήν την καταπληκτική - μοναδική ψυχική συναισθηματική κατάσταση με τον χρόνο να κιλά τόσο όμορφα και τρυφερά, μοναδικά, ιδιαίτερα και για τους δυό μας, αντιλαμβάνομαι ξαφνικά ένα χέρι στον ώμο μου και μια φωνή να λέει::

_ Εδώ είσαι σε βρήκα επί τέλους !! ΄Ηταν κάποια φίλη από το γκρουπ και συνέχισε:: _<< τελειώσαμε με τις ξεναγήσεις εδώ και φεύγουμε, είμαστε στην προβλήματα μαζεμένοι να αναχωρήσουμε, έλα σε περιμένουμε εκεί, μην αργείς..>> κι έφυγε προς την προβλήτα της αναχώρησης !!

Πω πω κεραυνός εν αιθρία, με προσγείωσε απότομα. Κοίταξα τον Λουίτζι που είχε σοκαριστεί, είχε στεναχωρηθεί τόσο, που στο πρόσωπο του φαίνονταν έντονα η λύπη του!! Σηκωθήκαμε, αυτός έβαλε χρήματα στο καρνέ του λογαριασμού πάνω στο τραπέζι κι με ένα νόημα κάλεσε τον σερβιτόρο. Με πήρα από το χέρι κι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τη ακτή στην προβλήτα, ενώ η ορχήστρα έπαιζε το << ti amo - σ΄αγαπώ>>!! Με τρεμάμενη φωνή κάτι σαν λυγμό έλεγε : _<< Γλυκιά μου λυπάμαι, Mia dolcezza mi dispiace >> !! Σε κάποια στιγμή τον έχασα, όμως σε λίγο μόλις πλησίαζα στην προβλήτα με το γκρουπ, εμφανίστηκε και μου έδωσε μια ροζ σακούλα και μου είπε:: _ <<AMORE, άνοιξε την αργότερα, είναι αυτό που δεν πρόλαβα να σου δείξω στην Βενετία! Μου φίλησε πάλι το χέρι καθώς τον αποχαιρετούσα, τον κοίταξα βαθειά στα γαλάζια μάτια του, που εκείνη την στιγμή έδειχναν μια φουρτουνιασμένη θάλασσα έτοιμη να πλημυρίσει και ψιθύριζε διαρκώς :: _<<πόσο λυπάμαι που σε αποχωρίζομαι γλυκιά μου, mio amore , il mio amore> κι έλειωνε κι αυτός κι εγώ περισσότερο!!!!

Πόσο αγαπώ τους ανθρώπους που δεν δειλιάζουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και δεν κρύβονται πίσω από υποκρισίες και σοβαροφάνειες, που μιλούν όπως αισθάνονται πραγματικά την στιγμή που τους συμβαίνουν ιδιαίτερα θέματα !!!

Τον πλησίασα πολύ συγκινημένη , τον φίλησα στο μάγουλο και του είπα : _<< σε ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο απόγευμα της ζωής μου. Ότι και να γίνει, θα μείνει χαραγμένο στην ψυχή μου μαζί με σένα Λουίτζι, σε ευχαριστώ πολύ για αυτές τις μοναδικές ώρες που ζήσαμε μαζί στην Βενετία σου >> και τα χέρια μας θα έσπαζαν από το σφίξιμο μεταξύ τους.….. Ανέβηκα στο πλοιάριο τελευταία να τον κοιτώ από την πλατφόρμα της πλώρης κουνώντας το χέρι μου ως τελευταίο αποχαιρετισμό στη Βενετία και σε αυτόν τον υπέροχο Ιταλό που προέκυψε έτσι τυχαία – ξαφνικά στην ζωή μου, να την γεμίσει με ώρες αιωνιότητας - λεπτών ανθρώπινων συναισθημάτων, που αν και άγνωστοι μέχρι εκείνο το απόγευμα, είχαμε εκείνη την ψυχική επικοινωνία της συναισθηματικής επαφής και έντασης, που κάποιοι άλλοι μια ολόκληρη ζωή δεν θα μπορέσουν να αισθανθούν !!! Στα ηχεία του πλοίου αντηχούσε το τραγούδι <<volare- να πετάξω>> να με συντροφεύει τρυφερά καθώς απομακρυνόμασταν… Όταν χάθηκε από τα μάτια μου η μορφή του, στην μεγάλη στροφή του καναλιού και ήμουν ήδη δακρυσμένη-συγκλονισμένη από τον αποχαιρετισμό, άνοιξα την ροζ σακούλα και βρήκα μια γόνδολα, εκείνη που δεν προλάβαμε να πάρουμε, για να πάμε στο ταξίδι που ονειρεύεται κάθε επισκέπτης της Βενετίας της αγάπης, των τρυφερών συναισθημάτων που το αισθάνεσαι πατώντας το πόδι σου σε αυτήν την μοναδική πολιτεία των αισθήσεων και παραισθήσεων !! Στην σακούλα όμως υπήρχε κι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με ένα μεγάλο κρύσταλλο - ζιργκόν διάφανο να κρέμεται στο καθένα, εξαιρετικού μοναδικού σχεδίου, όπως μόνο οι Ιταλοί σχεδιαστές ξέρουν να κάνουν, αλλά κι ένα σημείωμα που έγραφε το όνομα του και το τηλέφωνό του!!!..............

Από τότε, όταν το μυαλό μου ταξιδεύει στην Ιταλία, θυμάμαι πάντα και τον όμορφο - τρυφερό Λουίτζι της Βενετίας κι εκείνου του ονειρεμένου - μοναδικού – ανεπανάληπτου ρομαντικού απογεύματος της ζωής μου!!!

Σε λατρεύω Ιταλία, είσαι το βάλσαμό μου και αισθάνομαι ευλογημένη που ακούμπησα έστω και λίγο την <ευτυχία> !!!

Έτσι μόλις άνοιξα τα μάτια μου στην πολυθρόνα που καθόμουν, είχε εξαφανίσει ο πονοκέφαλος, η ημικρανία είχε φύγει και στην θέση της ήρθε ένα χαμόγελο εκείνης της όμορφης θεραπευτικής μνήμης, του πρώτο μου ταξιδιού στην Ιταλία……. _ << Λουίτζι όπου κι αν βρίσκεσαι σου αξίζει να είσαι καλά κι ευτυχισμένος και από εκείνα τα μάτια σου < θάλασσα>, να μην τρέξουν ποτέ δάκρυα >> !!!!!.......

Κάποιες φορές, οι στιγμές που βιώνουμε είναι τόσο σημαντικές, που κρατούν μια ζωή και φωτίζουν έντονα τις μνήμες μας, που λειτουργούν θεραπευτικά όταν τις αναπολούμε νοσταλγικά και ας εμπεριέχουν λίγο μελαγχολία γιατί δεν ήταν δυνατόν να συνεχισθεί το όνειρο στην πραγματική ζωή μας, όμως παραμένουν μέρος του εαυτού μας και είναι δικές μας στιγμές ευτυχίας ανεκτίμητης αξίας!!!

ΖΟΥΜΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΧΑΡΑΣ ΠΟΥ ΑΝ ΤΙΣ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ, ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΓΓΙΞΑΜΕ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ !!!!!!!!!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ !!! ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΘΕΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟΥ

ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑ Ο ΑΝΕΜΟΣ !!!

Μπήκε το καλοκαίρι κι όμως μπουμπουνίζει, στον ουρανό οι πολλές αστραπές κάνουν την νύχτα ημέρα και πέφτει τρελό ψιλόβροχο που αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση. Ο άνεμος φυσά, παρασέρνει στο πέρασμα του την βροχή, τα φύλλα, τα ξερά κλαδιά και σκόνη σηκώνει να μαστιγώνει ότι συναντά στο διάβα του!!

Όμως εγώ λατρεύω την ορμή του που παρασέρνει βίαια τις κουρτίνες στις μπαλκονόπορτες, μπαίνει στο σπίτι με τον <τσαμπουκά του> κοπάζει λίγο κι αρχίζει να μου μιλά ψιθυριστά για το μεγάλο ταξίδι του στην Ελλάδα, πάνω από θάλασσες, βουνά, κάμπους και νησιά !!

Μου μίλησε για τα μυστήρια της φύσης που συνάντησε στον δρόμο του. Είδε τον Ποσειδώνα στο άρμα του να το σέρνουν λευκά άλογα. Τρίτωνες, γοργόνες, νεράιδες και δελφίνια οι ακόλουθοι του, να τον συνοδεύουν με τα τραγούδια τους κι αυτός με την Τρίαινά του να ανοίγει δρόμο στα κύματα και να ακολουθεί τους ασημένιους διαδρόμους που άφησε η αργυρή σελήνη πάνω στην θάλασσα, επειδή βιάζονταν ο Θεός της θάλασσας να συναντήσει την αγαπημένη του Αφροδίτη στην Μήλο την ξακουστή !!!

Σε μια ξερονησίδα μές΄ στο απέραντο πέλαγος καθόταν μια πανέμορφη γοργόνα, που χτυπούσε ρυθμικά την μακριά ουρά της πάνω στα χαλίκια. Χρυσή κορώνα στόλιζε την κεφαλή της, πάνω από τα μακριά μαύρα μαλλιά της, που κάλυπταν τους γυμνούς αλαβάστρινους ώμους της και το φεγγάρι την στεφάνωνε με τις λαμπερές ασημένιες ακτίνες του !! Κι Εκείνη με την άρπα της τραγουδούσε λυπητερά κι αναζητούσε τον αγαπημένος της αδελφό Μέγα Αλέξανδρο !! Φώναξε στο καράβι που έπλεε κοντά της και ρώτησε με βροντερή, απελπισμένη φωνή : _ << Ζει ο Μέγα Αλέξανδρος>>??? Και οι ναυτικοί έξυπνα της απαντούσαν όλοι μαζί πως : _<Ζεί και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει>>!! Εκείνη ευχαριστημένη, χαρούμενο τραγούδι ξεκίνησε, γαλήνευσε την θάλασσα και άφησε το καράβι να πλέει σε ταξίδι μακρινό, ειρηνικό, ασφαλές, γιατί πλέον δεν κινδύνευαν ούτε οι ναυτικοί, ούτε το σκαρί από την οργή της !!

Συνέχισε να μου μιλά, πως πέρασε από την λεβεντογένα Κρήτη του Ελληνικού Μινωϊκού πολιτισμού, χάϊδεψε τις χιονισμένες κορυφές του Ψηλορείτη και πήγε πάνω από στις λευκές Κυκλάδες, εκείνα τα διαμαντάκια του Αιγαίου τα αγαπημένα, τα λατρεμένα από τους ανθρώπους κι εμένα! Στην Ιερή Δήλο συνάντησε και τον ΑΠΟΛΛΩΝΑ δίπλα από την λίμνη του να ξεκουράζεται από το ημερήσιο ταξίδι του!!

Έφτασε στην υπέροχη Ακρόπολη, την χαιρέτισε και είδε την πολύχρωμη δέσμη φωτός να την τυλίγει από τον ουρανό ψηλά κάθετα πάνω της, να διαπερνά τον ιερό βράχο της και να αστραφτοβολεί !! Περνώντας από το Σούνιο βρήκε το φεγγάρι να φλερτάρει με τις ιέρειες του ναού του Ποσειδώνα, που τραγουδώντας του, χόρευαν ρυθμικά και κυκλικά!!! Συνέχισε ανέβηκε στον Παρνασσό και έφθασε στο Μαντείο των Δελφών. Βρήκε να πλένεται στην Κρυσταλία πηγή η Πυθία, κι αφού αυτή μάσησε τα δαφνόφυλλά της, πήγε στον Ναό κάθισε στον τρίποδα της μέσα στις αναθυμιάσεις και του έδωσε τον χρησμό της :: _< Δηλαδή να έρθει σε μένα, να μου μιλήσει για το σημερινό του ταξίδι . Να μου περιγράψει ότι συνάντησε σε αυτήν την μαγική, ιδιαίτερη νύχτα πάνω από την Ελλάδα της Ιστορίας, των μύθων, των ηρώων και των ανθρώπων του παρελθόντος , αλλά κι ενός φωτεινού μέλλοντος που σύντομα έρχεται και θα αναστηθεί αυτή η προδομένη Χώρα, θα δοξασθεί πάλι αυτή η Ιερή Γή και οι καταπιεσμένοι Έλληνες θα αναγεννηθούν και θα θριαμβεύσουν ξανά σε όλη την γη>!!

Έφυγα μου λέει ο άνεμος γοργά, πέρασα πάνω από τον Όλυμπο χαιρέτησα τους δώδεκα Θεούς κι ο Δίας με γέμισε ενέργεια ακουμπώντας μου τον κεραυνό του, σαν πέρασα σιμά στον Θρόνο του. Κι αφού αντάριασα - ανακάτεψα για λίγο τα νερά του Θερμαϊκού, ήρθα στην Γή του Φιλίππου και του Μέγα Αλέξανδρου, ακούμπησα με δέος την Τούμπα που είναι θαμμένος ο < μεγάλος Πατέρας > στην Βεργίνα κι ήρθα μπροστά σου !!

<<Και να είμαι εδώ, σε σένα τον χρησμό να σου φέρω, να σου τα μολογήσω, ότι είναι θέλημα Θεού η Ελλάδα να ξαναγεννηθεί . Δεν πρόκειται να χαθεί το γένος των Ελλήνων, των παιδιών του Φωτός, με το θεϊκό DNA και το Ιχώρ στο αίμα, όσο κι αν προσπαθεί αιώνες το σκοτάδι να σας αφανίσει , να σας εξαφανίσει από την πλάση τούτη, δεν θα το πετύχει, γιατί έχουν <<γνώσιν οι Φύλακες του ιερού γένους>> !!!

Ο άνεμος αφού τα είπε γαλήνεψε, έγινε αεράκι, μου χάϊδεψε το πρόσωπο κι έφυγε όπως ήρθε από τις ανοικτές κουρτίνες και χάθηκε μέσα στην νύχτα. Έξω πλέον επικρατούσε μια νηνεμία, μια ηρεμία, σαν να μην είχε πριν λίγο καταιγίδα. Ο ουρανός ήταν καθαρός με τα αστέρια του να λαμπιρίζουν και το ολόγιομο Φεγγάρι με την Πούλια δίπλα του ,να στέκεται χαμογελαστό στην αυλή μου!

Του χαμογέλασα , του έγνεψα κι εγώ και φώναξα στον άνεμο :: _<< Να ξαναέρθεις να μου φέρεις πάλι καλά νέα, ελπιδοφόρα, χαράς κι αισιοδοξίας!! Σε αγαπάω, ξέρεις εσύ πως μαζί πάντα μιλάμε για Θεούς κι ανθρώπους, για γη κι ουρανό, θα σε περιμένω μην το ξεχάσεις.. !!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ !!!! ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ Μ΄ΑΝΟΙΧΤΑ ΠΑΝΙΑ

 

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ.....!!!!!!!!!!

 Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ…!!!

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ , ΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΔΗΜΙΕΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ..!!

Καθημερινά γύρω μας < φεύγουν > άνθρωποι σε αριθμό πολλαπλάσιο από ότι πριν τρία χρόνια όταν δεν υπήρχαν τα τσιμπήματα στους ανθρώπους για τον γΙο, που τώρα πλέον τα έκαναν ήδη διότι: άλλοι πείσθηκαν, άλλοι αναγκάστηκαν, άλλοι από φόβο και την τρομοκρατία που ασκούσαν -ούν τα πληρωμένα Μ.Μ.Ε από την εξουσία με τους ειδικούς συνεργάτες τους που τους έδωσε προνόμια αλλά και το ακαταδίωκτο >.…. !

Λυπηρή - επώδυνη η κάθε ανθρώπινη απώλεια, για την κάθε οικογένεια του εκλιπόντος (- ούσας ) κι όλων όσων ήταν δεμένοι μαζί του οικογενειακά, συναισθηματικά, οικονομικά, κοινωνικά κ.α , αλλά κυρίως και για την μεγάλη μείωση – συρρίκνωση του πληθυσμού των γηγενών Ελλήνων, που ήδη έτσι κι αλλιώς αποτελεί σοβαρό θέμα για την χώρα μας! Αυτό το εκμεταλλεύονται στο έπακρο οι επικυρίαρχοι με τα ντόπια τσιράκια τους, γεμίζοντας επί σειρά ετών την χώρα με εκατομμύρια ξενόφερτων ανθρώπων από την Αφροασία, άσχετους με τον Ελληνισμό, που ενώ δεν προσφέρουν καμιά υπηρεσία στην χώρα αμείβονται, σιτίζονται και στεγάζονται δωρεάν και τώρα πλέον πολιτογραφούνται με προνόμια - δικαιώματα που δεν έχουν ούτε οι αυτόχθονες Έλληνες το γένος…!!!

Τώρα όμως θα ασχοληθώ με τους ηλικιωμένους, χωρίς να παραγνωρίζω την τραγικότητα των νεότερων ανθρώπων που χάνονται και διαλύονται ζωές, οικογένειες, όνειρα κι ελπίδες !! Όμως το ξεκλήρισμα των ηλικιωμένων καθημερινά είναι πολύ μεγάλο, με αριθμούς τέτοιους που το ΙΚΑ – ΕΦΚΑ έχει πλέον λύσει το ασφαλιστικό του ζήτημα, ένεκα του τέλους των συντάξεων των αποβιωσάντων, όπως αναφέρονται καθημερινά στον τύπο , στα κανάλια της tv, στο ραδιόφωνο κλπ.!

Υπάρχει όμως ακόμη και μια σοβαρότατη πλευρά αυτής της απώλειας ( η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης ), διότι αυτοί οι άνθρωποι της μεγάλης ηλικίας αποτελούν μια σημαντικότατη πηγή ιστορικής μνήμης, επειδή υπήρξαν ΑΥΤΟΠΤΕΣ μάρτυρες της νεότερης Ελληνικής ιστορίας κι όλων των γεγονότων που εξελίχθηκαν στον 20ο αιώνα με τους παγκοσμίους πολέμους, τον εμφύλιο, την καταστροφή των αλησμόνητων πατρίδων, των ηθών – εθίμων – μύθων - άγραφων παραδόσεων κι όλων αυτών των στοιχείων που αποτελούν την Εθνική μνήμη και την σοβαρότατη παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές.! Αυτοί λοιπόν αποτελούν εκείνη την πραγματική - αληθινή πηγή ιστορικών πληροφοριών, που δεν είναι δυνατόν να αλλοιωθεί και να χρηματοδοτηθεί σκοπίμως από τα διεθνή και εγχώρια κέντρα εξουσίας , τα οποία επί σειρά δεκάδων ετών διαμορφώνουν την ιστορία μας σύμφωνα με τα ύπουλα σχέδια - συμφέροντα τους κι όσα χρήματα κι αν διαθέσουν, όσο κι αν προσπαθούν να την αλλοιώσουν κατά το δοκούν εφαρμόζοντας τα σκοτεινά σχέδια τους, δεν μπόρεσαν να το πετύχουν στο βαθμό που επιθυμούσαν μέχρι σήμερα, διότι αυτές τις ιστορικές μνήμες τις έχουν απλοί ανώνυμοι Έλληνες πολίτες, ο λαός αυτής της Γης και θεματοφύλακες της πραγματικής Ιστορίας, παρά μόνον με την <φυσική> εξόντωση τους, όπως και συμβαίνει τώρα με τον τρόπο που έξυπνα εφάρμοσαν με την υποχρεωτικότητα, την επιβολή προστίμων και τον προωθηθέντα φόβο του θανάτου από την <πανδημε$α>…. !! Εξαλείφοντας λοιπόν τις παλιότερες γενιές των Ελλήνων παύει η επαφή με τις νεότερες γενιές, που η αληθινή ιστορία μεταδίδεται από τους παππούδες στα παιδιά και στα εγγόνια και ούτω καθ’ εξής…..!!!

Τοιουτοτρόπως τα σιωνιστικά σχέδια δεκάδων ετών της < Ελίτ > για την αλλοίωση και την εξάλειψη της πραγματικής ιστορικής μνήμης των Ελλήνων, μέσα στα επόμενα χρόνια θα μετατρέψει τους νεοέλληνες σε μια μάζα ανθρώπων χωρίς ταυτότητα, χωρίς γνώση, χωρίς ιδανικά και ιδεώδη για το γένος τους και τον ιερό αυτό τόπο της Ελλάδος! Διότι ήδη έχουν αφαιρέσει ( εσκεμμένα) από τα σχολεία κάθε βαθμίδος την πραγματική Ελληνική ιστορία διαχρονικά μέσα στους αιώνες και παράγουν πολίτες άνευ αληθινής - ιστορικής Ελληνικής γνώσης ανεκτίμητης αξίας, αλλά και των ιδανικών του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος , που αποτελούν έως σήμερα την υπερηφάνεια του Έθνους των Ελλήνων…!!!

Εύχομαι ολόψυχα να μην συμβεί τελικά κάτι τόσο φοβερό για το Ιερό Ελληνικό Έθνος και έστω την τελευταία στιγμή να επέμβουν οι Φωτεινές δυνάμεις, οι Φύλακες του Έθνους και να τα ανατρέψουν όλα τα σκοτεινά σχέδια για την εξόντωση των Ελλήνων και της αρχαιότερης - υπερενεργιακής περιοχής της Γαίας, την υπέροχη ΕΛΛΑΔΑ μας …!!!!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.

Ο ΤΟΠΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ.......!!!! ΜΕ ΚΟΥΡΑΣΕ Η ΗΜΕΡΑ.....!!!!!

ΜΕ ΚΟΥΡΑΣΕ Η ΗΜΕΡΑ...!!!!!

Με κούρασε η μέρα και με βάρυνε η ζωή κι είπα ν΄ανοίξω την πόρτα των παραμυθιών, των μύθων και των θρύλων της χώρας του μαγικού του απίθανου – υπερβατικού κι ονειρικού !!

Και νά !! φανερώθηκαν ολάνοικτες οι Πύλες του ονείρου που οδηγούν στην χώρα εκείνη την εκπληκτική, γεμάτη χρώματα, αρώματα, φως, αγάπη, ειρήνη και χαρά!! Τα πλάσματα της, κάθε είδους και μορφής συνυπάρχουν χαρούμενα κι ευτυχισμένα, χωρίς στερήσεις, διαφορές, προβλήματα κι εχθρούς!!

Παντού λιβάδια ολάνθιστα, γάργαρα κρυστάλλινα νερά απ’ τις πηγές των βουνών κυλούν σε ρυάκια και κελαρύζοντας ενώνονται σχηματίζουν ποταμούς, που κατρακυλώντας κτυπούν πάνω σε βράχους - πέτρες – ξεροκορμούς παράγοντας ήχους - βουητά στο ταξίδι τους για να φθάσουν στην γαλάζια - απέραντη μαγεύτρα θάλασσα που τα αναμένει! !!!

Καταπράσινα δάση καλύπτουν τις πλαγιές των λόφων - των βουνών, ενώ πολλές συστάδες οπωροφόρων δένδρων κυριαρχούν στους κάμπους γεμάτα ζουμερούς καρπούς να λαμπυρίζουν χρωματικά από τις ευεργετικές ακτίνες του υπέρλαμπρου Ήλιου που μεσουρανεί στον γαλανό ουρανό, με τα διάφορα ζωάκια να τρέφονται από τα πεσμένα φρούτα στις ρίζες τους.!! Κάποια κοπάδια αιγοπροβάτων διασκορπισμένα στις καταπράσινες πλαγιές βόσκουν στο φρέσκο χορταράκι κι ακούγονται σποραδικά τα κουδουνάκια των κριαριών - τους μπροστάρηδες των κοπαδιών και με τα τσομπανόσκυλα < επιτηρητές > να τα περιμαζεύουν με κυκλωτικές επιδέξιες κινήσεις, ενώ οι βοσκοί τους αραγμένοι πάνω στις κάπες τους, στρωμένες κάτω από τις σκιερές επιβλητικές βελανιδιές, παίζοντας στην φλογέρα τους όμορφους - τρυφερούς βουκολικούς σκοπούς !! Τα νεροβούβαλα σε μια λασπώδη - λιμνάζουσα πλευρά της ακτής του ποταμού πλατσουρίζουν ευχαριστημένα και βγάζουν μουγκρητά ευχαρίστησης. Βγαίνουν στην ξηρά μασουλούν το άφθονο αφράτο καταπράσινο χορτάρι και πάλι τσαλαβουτούν στην λάσπη και το νερό κάνοντας παιγνίδια μεταξύ τους ικανοποιημένα!!!

Το ατίθασο αεράκι πλημμυρισμένο με τα μεθυστικά αρώματα των άφθονων - ποικίλων λουλουδιών, βοτάνων που κατακλύζουν τα όρη, τα λιβάδια και τους αγρούς, κάνει να μοσχοβολάει όλη η ατμόσφαιρα και να μεθάει η πλάση !! Τα χρώματα από τις κόκκινες παπαρούνες, το λευκό από τις μαργαρίτες, το κίτρινο από τους νάρκισσους , το μαβί από τα ανεμώνες, το γαλάζιο από τους αγριόκρινους, οπτικά αναμεμειγμένα με το πράσινο του γρασιδιού δημιουργούν πάνω στην Γη ένα καταπληκτικό πολύχρωμο χαλί χάρμα οφθαλμών, που η ομορφιά τους κάνει τις αισθήσεις να δονούνται χαρούμενα και να πλημυρίζει όλο το < είναι > από ευδαιμονία !!

Μέσα στις φυλλωσιές των δένδρων και των θάμνων διάφορα πουλιά τραγουδούν μελωδικά, τα τζιτζίκια κρατούν ρυθμικά το «ίσο» του μελωδικού ρυθμού και τα άγρια ζώα κάθε είδους και μεγέθους τρέχουν ξένοιαστα στα σκιερά δάση, ενώ διάχυτη κυριαρχεί η αρμονία παντού !!

Πιο πέρα στην λιμνούλα με τα ήρεμα καθαρά νερά της και με τις καλαμιές διάσπαρτες στις όχθες της μαζί με υδρόβια λουλούδια, κολυμπούν διάφορα πτηνά, ομάδες με πάπιες – χήνες, λευκούς κύκνους, ερωδιούς και πελαργούς που με τις μεγάλες φτερούγιες τους κτυπούν την επιφάνεια του νερού εκδηλώνοντας την χαρά τους, ενώ με τα κροταλίσματα που κάνουν τα ράμφη τους συνομιλούν μεταξύ τους και το όμορφο ζευγάρωμα τους ξεκινούν, ενώ άλλα με βυθισμένο το λαιμό τους μέσα στο νερό συλλέγουν με ράμφος τους την τροφή τους ψαράκια - σκουληκάκια κι οστρακοειδή του γλυκού νερού!!

Παιδάκια παίζουν ξένοιαστα μέσα στους λουλουδιασμένους αγρούς κι ο αέρας γεμίζει από τις χαρούμενες φωνούλες και τα γέλια τους, ενώ σκορπισμένα στην εξοχή είναι και μερικά ερωτευμένα ζευγάρια, που περπατούν - βολτάρουν αγκαλιασμένα τρυφερά – αμέριμνα και οι κινήσεις των σωμάτων τους αποκαλύπτουν πόσο ερωτευμένα είναι και πως ο αθάνατος έρωτας τα κάνει φωτεινά κι ευτυχισμένα.

Οι υπέροχες εικόνες γεμίζουν τα μάτια με τις τόσες ομορφιές τριγύρω όπου κι αν ατενίσουν μέχρι του ορίζοντα την άκρη, εκεί που ο Ουρανός γλυκοφιλά τρυφερά την Γη κι οι αρμονικοί ήχοι της φύσης πλημυρίζουν ευχαρίστηση το κορμί που γαληνεύει - χαλαρώνει πάνω στο παχύ γρασίδι, ενώ η ματιά χαζεύει τα παιχνιδίσματα των λιγοστών ολόλευκων μεταξένιων - διάφανων μικροσύνεφων, που το δροσερό αεράκι τα παρασύρει κι αλλάζουν σχήματα και κατεύθυνση σαν χορευτές…!

Ω! μαγεία της φύσης που μόνο εσύ μπορείς να χαλαρώνεις, να γαληνεύεις τέλεια τον άνθρωπο και να τον κάνεις ευτυχισμένο κι ολοκληρωμένο με τις θεραπευτικές - ενεργειακές δονήσεις σου που μπορούν να επικοινωνούν με το Θεϊκό Φως αγάπης της δημιουργίας όλων των πλασμάτων!

Με το υπέροχο αυτό όραμα σφάλισαν τα μάτια, βυθίστηκα σε έναν βαθύ ύπνο θεραπείας κι ενδυνάμωσης για την αντιμετώπιση ενός σκληρού κόσμου, που από μικρή πίστευα μα και πιστεύω ακόμη, ότι δεν ανήκω εδώ σε αυτήν την Γη όπως την κάνανε οι άνθρωποι και οι εξουσιαστές δυνάστες - καταπιεστές ανθρώπινων όντων και καταστροφείς ψυχών, που δεν έπαψαν ποτέ να υπηρετούν το κακό πάνω στην Γη μας!! Εύχομαι ολόψυχα να έρθει εκείνη η ανατροπή σε όλη την Γαία και σύντομα να βασιλεύσει μόνον το καλό - το φωτεινό, η Αγάπη να πλημυρίσει όλες τις καρδιές για πάντα, όσο κι αν αυτό φαίνεται ακατόρθωτο - ουτοπικό, διότι δεν μας εγκατέλειψαν ποτέ οι Φωτεινοί Φύλακες της Ανθρωπότητας…!!!!

ΣΥΜΗ ΥΦΑΝΤ.